Sarmacja Wiki to encyklopedia tworzona przez komunistów za pieniądze monarchofaszystów. Krzepko, nie?

Wilk sarmacki

Z Sarmacja Wiki
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilk sarmacki
Canis lupus sarmaticus
Aurelius, 2013
Wilk sarmacki
Wilk sarmacki
Systematyka
Królestwo zwierzęta
Podtyp kręgowce
Gromada Ssaki
Rząd drapieżne
Rodzina psowate
Gatunek wilk sarmacki
Informacje
Szacowana liczebność trudna do ustalenia, na terenie Wyspy Sarmacji najwyżej 10 watah po kilkanaście osobników
Status zagrożenia zagrożony
Występowanie Wyspy Sarmackie


Wilk sarmacki (Canis lupus sarmaticus)- gatunek dużego ssaka z rodziny psowatych zamieszkującego góry, lasy i doliny Wyspy Sarmacji. Gatunek o skłonnościach terytorialnych. Zwykle terytorium watahy zamyka się w granicach 50 - 100 tys. kilometrów kwadratowych. Długość ciała osobnika wynosi ok. 100-140 cm., nie wliczając w to ogona (ok. 40 cm.). Masa zamyka się w 75 kg.


Cechy

Wilk sarmacki występuje w lasach, dolinach, czasem nawet bagnach. Na tym terenie wyznacza rewir, który staje się terytorium watahy. Osobniki spoza watahy oczywiście nie mają wstępu na obszar rewiru. W jego głębi wilki tworzą legowisko, które tym samym staje się jego centrum. Wilk sarmacki to drapieżnik, potrzebujący do prawidłowego rozwoju ok. 2 kg mięsa (wliczając w to kości i skórę). Dlatego nieustannie poluje on, najczęściej na zwierzynę kopytną (Jeleń chyży, Dzik gelloński), rzadziej atakując inne gatunki (Niedźwiedź gelloński, Żubr czarnoleski). Wilk to stworzenie niesamowicie inteligentne, starannie dobierające ofiarę ataku. Najczęściej jest to słaby lub niedoświadczony osobnik, niechroniony przez resztę stada.

Wilki jako wataha

Watahą dowodzi najsilniejsza para (tzw. para alfa), która jako jedyna ma prawo się rozmnażać. Resztę watahy tworzą zwykle osobniki z nimi spokrewnione. Każdy wilk w stadzie ma ściśle określone miejsce, wyznaczające m.in. kolejność jedzenia zdobyczy. Zależności te podkreślane są przez rozbudowany system gestów dominacji (m.in. podniesiony ogon i uszy) i poddaństwa (np. skulony ogon, kładzenie się na grzbiecie). Poza hierarchią znajdują się młode, którymi opiekuje się cała wataha. Młode samce po osiągnięciu dojrzałości czasem są przepędzane przez parę alfa, by nie zagrażały ich dominacji. W społeczności wilków każdy z nich pełni określoną funkcję. W związku z tym możemy wyróżnić specjalistów od węszenia niebezpieczeństwa, szukania tropów, zabijania łupu, chronienia dzieci pary alfa, przedniej straży na polowaniu. Od wymierzania kar jest zastępca przywódcy. Nie jest on lubiany przez pozostałe wilki, w związku z czym nigdy nie zostaje samcem alfa. Wymierzanie kar odbywa się zawsze w sposób symboliczny. Wilk-zastępca otwiera szeroko pysk, w który wkłada swoją głowę winowajca.


Atak watahy na osamotnionego Żubra czarnoleskiego

Polowanie opiera się o wytropienie ofiary, zastąpienie mu drogi przez watahę i w efekcie skumulowany atak stada.


Wilk sarmacki w kulturze

Wilk sarmacki to jedno z najstarszych zwierząt udokumentowanych w prastarych sarmackich baśniach i podaniach. Mimo iż w tych dziełach najczęściej budzi on grozę i strach, to w rzeczywistości wilk sarmacki boi się człowieka. W okresie plemiennym osobniki z tego gatunku zostały udomowione co doprowadziło do pojawienia się psa sarmackiego. Oba gatunki posiadają wiele cech wspólnych np. chowanie ogona między nogi gdy wilk/pies się boi, jeżenie sierści na grzbiecie i warczenie gdy czuje się zagrożony.